Ik groeide op in een omgeving waar hard werken vanzelfsprekend was. Maar hoe harder ik werkte, hoe onrustiger en ongelukkiger ik werd. Ik hield de vicieuze cirkel in stand en verloor stukje bij beetje het contact met mezelf.

Toen ik twintig was, bepaalde mijn uiterlijk mijn waarde. Op mijn vijfentwintigste was het mijn opleidingsniveau. En rond mijn achtentwintigste mijn omzet.

Ik ben een strevertje. Ik kan keihard werken — een kracht, maar tegelijk ook mijn valkuil. Lange tijd worstelde ik met de vraag: wanneer is goed goed genoeg?

Dat veranderde toen ik in aanraking kwam met de kennis waar ik nu anderen mee help. Ik leerde mijn zwaktes zien als talenten, mijn gevoel van ‘anders zijn’ als een persoonlijke routekaart, en mijn uitdagingen als doelen.

En een van die doelen is om van onze prestatiemaatschappij een ontwikkelmaatschappij te maken.